Congratulations !#??

Mag-aalas dose na ng gabi ng nagulantang ako sa mahaba at malakas na ringtone ng aking celphone. Inis na inis ako dahil nakalimutan kong i-silent ang celphone ko. Sino na namang adik at insomiak ang nagtext sa kalagitnaan ng gabi? Habang pilit kung binubuka ang mga matang tulog pa, unti-unti ding lumilinaw ang nilalaman ng text. Congrats, you have been shortlisted as a potential Peer Educator. Please check your email.  Napukaw ang diwa ko nang matanto ko na galing kay Chris ng Love Yourself Project ang text na response sa application ko as Peer Educator. Bumangon ako at binuksan ang email.

Pagbukas ko sa email, nandoon lahat ng impormasyon about sa pagiging Peer Educator at kung interesasado talaga ako ay kailangan kong magrespond sa letter na magcocomit ako. Malakilaking decision din ang aking gagawin sa kalagitnaan ng gabi. Madaming mga bagay-bagay ang naglaro sa aking kaisipan habang natulala sa screen ng computer. Alam ko hindi biro-biro ang aking pinapasukan. Sinubukan kong maging objective sa pagdedecision ano ang mga advantages at disadvantage ng pagiging Peer Educator.  Ilan sa mga bagay na nag uudyok sa akin na huwag nang ituloy ay ang mga mga sumusunod: Una kailangan magaattend ka ng tatlong araw na seminar. Wala akong trabaho ngayon, i have the time but not the financial and capabilities. Pangalawa, iniisip ko na baka may sirang ulong HIV positive na maghahamok during my encounter at pagtutusuktusukin ako hangang mahawa (napakaimginative ko talga). Pangatlo, isa sa mga katanungan sa email  kung magkano ang gusto mong i-donate (buti na lamang  may choice na 100% COMMITMENT at syempre yun ang chineck ko), wala tlga akong kakayahang magdonate kahit sa mababang halaga, kaya iniisip ko rin baka nakakahiya na wala akong maibigay. Pang-apat, baka in the near future eh maging busy ako at hindi ko na magampanan ang aking tungkulin.

Sa pagkakataon na yaon ay nasa dilemma ako. Malaking bahagi ng aking pagkato ay nagsasabing wag mo nang ituloy dahil magiging pabigat lang yan. Ilang saglit lang ay bigla kong naalala ang munti kong pangarap nung bata bata pa ako. Simple lang ang pangarap ko sa buhay. Isang bahay, isang sasakyan (montero or hilux), sa isang katamtamang laking bakuran na puno ng pine tree at laging malamig ang paligid, regular na trabaho (8am-4pm), nagsisimba every sunday at gumagawa ng mga charity works. Yun ang pangarap kong buhay. Pangarap na unti-unti nalang nagiging pangarap. Hanga ngayon pareho parin ang aking pangarap pro mas nagiging makatotohanan nako, ngayon ang binabalak ko ay makabili man lang ng maliit na lote sa Baguio at tatamnan ko nalang ng mga mga pine tree (ang pangarap ko kasi dati sa Canda manirahan). Masakit ang nadarama ko kapag naiisip ko na wala pa akong natutupad sa mga pangarap ko. Ang pakiramdam ay parang nakakain ka ng puto seko at nabibilaukan ka. Minsan pati ang pananampalataya ko sa Diyos ay lubusang nasusubukan, sa totoo lang minsan nakakasawa din ang magdasal ng paulit-ulit, at ang paulit-ulit na dasal ay nangangahulugang hindi pa natutupad. Nais kong maabot lahat ng pangarap ko dahil ito ang magdidikta ng kaganapan ng aking buhay at ang pagtulong sa kapwa ay isa pala sa mga pangarap ko.

Inisip ko na bakit nagdadalwang isip ako sa pagiging Peer Educator kung isa ito sa mga pangarap ko. Sa kalagayong kong walang trabaho ngayon at wala pang naipupundar at naiipon, mukhang ang paggawa ng mga charito works ay hindi ko prayoridad. masyado nang bagsak ang self esteem ko. Isa ako sa pinakamagaling at pinakamasipag na studyante dati. Marami nakong napuntahan pro wala pang nararating.

Pilit kong tinitimbang ang mga pangarap ko kung ano ang mahalaga. Siguro dahil sa kakapusan ngayon ay nagiging makasarili ako at may pagkamaterial. Pilit akong humuhugot ng inspirasyon sa mga buhay ng mga santo kung papano sila namuhay pro hindi rin eh, hindi naman ako santo at kailangan talagang may pera ka. 

Ang Pag-ibig na Walang "I LOVE YOU"

Pagkatapos ng misa kaninang 6 am, gutom na gutom ako at para akong buntis na nananabik na makakain ng mani. Paborito ko yung Sugo  na kulay red(hot) at dilaw(with skin) at saktong bibili si tatay ng gasul kaya binilin kong ibili ako ng isang pack. Pagkabigay ni tatay ng isang pack ng Sugo ay nilantakan ko lahat isa-isa habang nagbabasa ng mga interesting status  sa Facebook, hanggang isa nalang ang matira sa 20 maliit na pakete. Hindi naman sa sinadya kong tinira ang isa, kayalang hindi ko na talaga kaya. Umay na umay ako at sa ganitong pagkakataon, beer o wine lang ang katapat ng kaumayan ko sa pagkain. So ang ending, matapos kong nilantakan ang buong pakete ng Sugo ay heto na namang isang bote ng white wine ang pinagbalingan.

Hindi nako kumuha ng baso at diretso nakong uminon sa bote ng Novellino dahil kalahati nalang  at confident akong mauubos ko ito hanggang tuluyan nakong tinamaan ng alcohol. Habang binabrowse ko ang mga status eh napatingin ako sa isang special na tao at tuwang-tuwa akong makitang  nakaonline siya. Hindi ko sya minemessage kahit nakaonline sya dahil hindi rin naman ako sasagutin, natutuwa lang ako kasi pagnakaonline sya eh mas malaki ang chance na i "Hi" manlang nya ako. Ang taong ito ay ang pinakamamahal kong boyfriend. 

Kapag nasa huwisyo ako wala naman akong nararamdaman na kalungkutan sa lovelife ko. Pero may pagkakataon talaga, na may mga bagay bagay na magpapaalala sayo kung gano kalungkot at kasakit ang mga nangyayari na. Siguro dahil ito sa alak kaya ako biglang nalungkot o kaya dahil sa makulimlim na panahon dahil kay Bagyong Quiel. Di ko makalimutan ang araw na una ko syang nasilayan sa Facebook, kinulit hanggang pumayag na makipagkita sakin hanggang mapilit ko syang maging kami. Medyo mahirap ang set-up ng aming relasyon, di nya ako sinasabihan ng i love you o iba pang mga sweet na salita. Walang kumustahan o kahit ano paman. Wala akong assurance sa kanya kundi ang kanyang matamis na ngiti at maamong mga mata.

Siguro masasabi mo na tanga ako. Kahit ako rin naman masasabi ko na tanga talaga ako sa setup na ganito. Ngunit kahit ano mang hirap ang nadarama ko, isang ngiti o kahit isang pagsisimangot lang sakin eh napapawi na. Minsan natatawa nalang ako sa aking sarili. Daig ko pa ang baliw at lipang.

Ang pag-ibig ay nagdudulot ng kakaibang pakiramdam. Ito ay nagdudulot ng kakaibang saya at kakaibang lungkot. Minsan di mo na alam ang mainit sa malamig dahil parehong sakit lang ang nararamdaman mo. Napakaweird talaga, kahit alam mong masusunog ka sa paglapit sa apoy ay mayroong kakaibang force na pilit nagsasabi na magiging ok lang ang lahat kahit minsan hindi na. Sa pagkakataong hindi mo alam ang iyong nararamdaman, ang pinaka maiging gawin ay magstay nalamang at hayaang lumipas ang dapat lumipas at manatili ang dapat manatili.

Hindi lang nakakabulag ang pagibig, nakakabingi ito at nakakamanhid. Iniisip ko na mabuti nga na tuwing umiigbig tayo ay nabubulag tayo, nabibingi at nagigingmanhid. Kailangan nating mabulag, mabingi at maging manhid upang matangap natin ang ating iniibig kung ano pa mang klaseng tao sya.

May mga bagay-bagay na hindi na nangangailangan ng mga tanong at mga sagot. May bagay na hindi na nangangailangan ng explenasyon o pagiisip kaya. Ito ung mga bagay na hinahayaan na lang mangyari at lumipas na lang katulad ng bagyong nararanasan ko ngayon. Ang pinakamahalaga ay handa ka sa pagdaan nito at manatili ka paring buo sa paglipas nito.

Baklang Bukid

Nang mabasa mo ang title siguro na imagine mo ang malawak at luntiang parang sa tanghaling tapat, naroon ka sa kubo at natatanaw ang animo'y magandang babaeng nakasuot ng soro't saya, may dalang bilao pakendeng-kendeng kasabay ng pagsayaw ng kanyang damit sa hangin habang binabagtas ang makitid at delekadong pilapil na sinasabayan pa ng kanyang pagawit ng I Will Always Love You ni Whitney Houston. Lalo kang nangiti ng ang animo'y magandang binibini na umaalindog sa katanghaliang-tapat ay napagtanto palang isang baklang bukid.

Ano ang Baklang Bukid? Hindi ko rin alam. Naisip ko lang. May reklamo? hehehe. Siguro ang baklang bukid ay ang pinaka angkop na salita na naglalarawan sa uri ng pamumuhay at kaisipan meron ang mga kapatid kong nasa ikatlong kasarian sa Pilipinas.  Kamangmangan, kaipokritohan, diskriminayson, pagkakawatak-watak, kaplastikan at iba pa (ikaw na ang magdagdag).O ano,  napaisip ka kung ito nga ba ang larawan ng lipunan meron si Juana Dela Chusa(baklang pinoy).

Nasa Baguio ako nuon mag-isa at habang binabagtas ang Session Road, nagulantang ako ng makita kong may nangyayaring Pride Parade. Wow, meron palang ganito dito nasabi ko sa sarili. Gusto ko sanang sumunod sa parade pro nahihiya ako at naisip ko since first time ko, magobserve  nalang ako. Natutuwa ako sa aking natatanaw, mga magagandang binibini na di mo akalain na mga lalaki pala at mga poging  babae na di mo akalaing babae pala. Sila ay sabay sabay na sumisigaw habang nagmamartsa papuntang Burnham Park kasabay ng pagwagayway sa Rainbow Flag . Respect, Freedom, No Discrimination at Equality. Ilan lamang sa mga mabibigat na mga salitang ninanais makamtam ng isang Juana Dela Chusa sa ating lipunan, ngunit pilit pinagdadamot ng pagkakataon.

Napapawi na ang aking tuwa habang papalayo na ang parada sa akin. Nang hindi ko na matanaw halos ang parada, napaisip ako at naitanong sa sarili kung ano na ang mangyayari pagkatapos ng Pride Parade. Siguro pagkatapos ng parada, ung mga magagandang Juana Dela Chusa babalik na rin sa dati. Ang iba, pagkaalis ng makeup at ng magarang costume diretso na na sa dramang pagiging bi or straight kaya. Ang baklang sumisigaw ng Freedom kanina lang ay heto na at di magkaugagang nagtatago sa sikat na aparador na ang pangalan ay BI. Madami bakla sa ating bansa ang nagtatago bilang isang Bi. Ang salitang bi ay ang naging kanlungan ng bawat baklang nagnanais ng konting respeto at pansamantalang lunas sa sakit na dulot ng katotohanang ng pagiging bakla. Ang salitang bakla kasi ay masyadong masakit at negatibo. Sa ating lipunan na nagdudunungdunungan, ang salitang bakla ay nangangahulugan ng, bastusin, walang kwenta, katawatawa, walang pakinabang, salot, makademonyo at iba pa.

Ang mga baklang sumisigaw naman ng No Discrimination at Equality ay eto na at 'di magkaugagang pilit ikinahihiya at tinatakwil ang mga kapatid nating nagbibihis at kilos babae. Kung malala ang diskriminasyon galing sa lipunang ating ginagalawan, mas matindi ang diskrinasyon sa loob ng lipunan ng third sex. Ang mga baklang nagtatago sa APARADOR NA BI ay ayaw maasociate sa mga baklang mahaba ang buhok dahil natatakot maleybelan na kaladkarin at bastusin. Kung gusto mong matikman kung ano ang sinasabi ko, bakit hindi ka pumunta sa site ng Planet Romeo. Doon sa site matitikman mo ang sangkatutak na discrimination galing sa kapwa. makakarananas ka rin naman ng mga magaganda kayalang kundi galing sa hayok sa laman eh galing sa hayok sa kayamanan. Pagbasa palang sa mga headings mararamdaman mo na ito. No Gay! No Effem! No Chub! No Payatot! No Masseur! No Moneyboys! No BadBreath! Bawal ang pangit! Ang daming NOs, kaya kung hindi ka anak ni Zeus, Athena at iba pang mga dyosa wag kanang mag member sa mga ganung site.

Sa ating bansa ang CLOSET ay may dalwang pintuan. Pag sinabing OUT OF THE CLOSET nako, hindi nangangahulugang out kana talaga. Siguro kinaylangan na dalawa ang pintuan ng CLOSET na ito para mas matibay sa mga pananakit dulot ng lipunan na ating ginagalawan. Sa totoo lang wala ka naman talagang mapapala kung magoout ka o hindi. Pareha lang naman, sigura diperensya lang eh magkakaboyfren ka o dadami ang mga kaibigan mong bakla o kaya may bagong gay lingo words kang matututunan.

 Hindi tutuo na ang importante lamang ay may busilak kang puso at wala kang inaapakang tao. Mahirap gawin ang bagay na yon kung hindi mo maintindihan ang yong sarili at may pilit kang tinatago. Sa pagkakataong wala kang naaapakang ibang tao, baka sarili mo na pala ang naaapakan mo. Sana ang Baklang Bukid pagdating ng panahon ay hindi na larawan ng baklang unghang kundi ng baklang payapang nabubuhay habang kumekendeng sa pagbagtas ng delikadong pilapil at kumakanta ng I Will Always Love You.